Би түрүү зун анх удаа далай яваад тоглож байгаад живж үхэхээ дөхсөн удаа бий. Тэгээд л хамаг амьдрал нүдний өмнүүр жирэлзээд л, ээжийгээ, гэрийнхнийгээ л эхлээд бодсон би үхчихвэл ээж минь яана даа гэж бодохоор яаж ийж байгаад л амьд үлдмээр, тэгээд ч хийж амжаагүй, үзээгүй юм маш их, уулзаж амжаагүй хүн... Энэ тэр гээд л.. Би тэрнээс хойш амьралын янз бүрийн амтыг мэдэрч, нэг амьдарчийгаагийнх юм юмыг үзэж, хиймээр байгаа юмаа бүгдийг нь л хийж байхыг хичээх болсон доо.. Ээж аав 2-гоо уг нь хүүгээрээ найзууддаа гайхуулаад онгирхоор чадалтай амьдарч чадвал... чадахгүй л байна.. Ингэж явтал нэ...
Ер нь нүүр царай гэдэг эмэгтэй хүнд үнэхээр чухал, ямар ч эрдэм номноос ч бараг илүү ч юм шиг гэсэн хэхэхэ. Учир нь хэдий мундаг хичээл хийгээд, эрдэм сураад бусдыг манлайлж яваа ч биеэ, нүүр царайгаа арчлаагүйгээс сэтгэл дундуур явдаг эмэгтэйчүүд цөөнгүй байдаг мэт. Нэгэнт би ийм төрснөөс гээд нүүрээ арчлалгүй хаядаг нэг хэсэг бас байна. Бас дарвайтлаа нүүрэн дээрээ нүүр зураад явдаг ч охидууд байхын. Яахав тохируулаад будчихвал гоё харагддаг л даа. Гэхдээ миний хувьд ямар ч тохиолдолд байгаараа л байх нь хамгийн сайхан харагддаг. Тэгээд ч ямар ч царай муутай байсан цэвэрхэн булбарай арьста...